8 miesięcy i 4 kilogramy. Dziewczynka ma bliźniaczkę, na szczęście zdrowa. Biegunka doprowadziła do znacznego odwodnienia, ciężkiego ostrego niedożywienia i bakteriemii. Trafiła do nas w stanie ogólnym ciężkim. Nie jest w stanie sama jeść, ma niewydolność układu oddechowego, anemię, hipoglikemię. Dzisiejsza noc będzie decydująca! Walcz Aniołku! 🙏🙏🙏Prosimy o wsparcie leczenia, więcej w komentarzu. ...
Za miesiąc Mikołajki a ja odmierzam dni, kiedy wrócę na wyspę. Taki ostatni mój los: jestem tu, myślę o tym, co jest tam. Jestem tam, boję się powrotu do tego, gdzie jestem tu. I tak w kółko. Ale budująca się szkoła i funkcjonujący szpital jakoś mnie zawsze sprowadza na ziemię. Mamy 12 dekoracyjnych szopek. Jedna z nich może być z twoja. Ładnie ręcznie wykonane, całe z drewna, pełne jakiego sentymentu. To już ostatnia z pamiątek jakie mam z wyspy. Można zakupić jako cegiełka na budowę szkoły: 50 zł plus koszt wysyłki paczkomatem. Można oczywiście za więcej 🫣 ale to już pozostawiam w Wam! Wygrywają pierwsze 14 osób z komentarzami pod tym postem!Edit: wyprzedane! 🫣 ...
Gdyby ktoś zapytał mnie, co jest najczęstszą przyczyną śmierci dzieci na wyspie, bez wahania odpowiedziałbym: biegunka.Wystarczy zaledwie kilka godzin, by dziecko odwodniło się do stopnia bezpośrednio zagrażającego jego życiu. Nie malaria, nie niedożywienie, ale właśnie biegunka. Tak niepozorna, a jednocześnie tak niebezpieczna.A teraz wyobraźcie sobie szpital z ograniczonymi możliwościami diagnostycznymi, niedoborem leków i środków medycznych. Dlatego tym bardziej jestem dumny z zespołu szpitala, którym mam przyjemność zarządzać. Z ludzi, którzy każdego dnia, pomimo wszystkich trudności, walczą o życie naszych pacjentów. A możemy to robić również dlatego, że mamy Wasze wsparcie finansowe.To jest Fanina. Roczna dziewczynka, którą ciężka biegunka doprowadziła do stanu bezpośredniego zagrożenia życia. Towarzyszyły jej rozległe obrzęki, a także odma podskórna – rzadkie i niezwykle niepokojące powikłanie. Saturacja dziewczynki wynosiła zaledwie 60%, a obwód ramienia (MUAC) jedynie 100 mm, co wskazywało na ciężkie ostre niedożywienie.To była prawdziwa walka z czasem. WALKA, KTÓRĄ WYGRALIŚMY! ❤️Wygraliśmy ją wspólnie. Bo z ogromną wdzięcznością patrzę na Wasze wpłaty przeznaczone na leczenie naszych pacjentów. Jeszcze bardziej doceniam jednak zaufanie, którym obdarzacie mnie i nasze działania. Dzięki Wam możemy pomagać tym, którzy często nie mają żadnej innej możliwości otrzymania pomocy.Dziękuję Wam za to z całego serca!Ze względu na zmiany w polityce Facebooka i Meta nie zamieszczam linków do zbiórek ani w treści posta, ani w komentarzach. Niezmiennie jednak zachęcam Was do wspierania leczenia pacjentów naszego szpitala BEYZYM na Madagaskarze. Każda wpłata ma znaczenie. ❤️PS. Zdjęcie zostało udostępnione za zgodą mamy Faniny.Szanując godność naszych pacjentów, zawsze prosimy o pisemną zgodę na publikację ich wizerunku. Robimy to od samego początku funkcjonowania naszego szpitala. Co równie ważne, decyzja o niewyrażeniu takiej zgody absolutnie nie wpływa na możliwość otrzymania pomocy medycznej.Od wielu lat przyglądam się z niepokojem pewnym trendom w działalności humanitarnej, w których mieszkańcy Madagaskaru bywają traktowani niemal jak statyści w przedstawieniach o pomaganiu. Jakby ich cierpienie miało przede wszystkim służyć budowaniu wizerunku tych, którzy przyjeżdżają nieść pomoc.My staramy się działać inaczej.Nasza kochana oddziałowa rozmawia z rodzicem, wyjaśnia, w jakim celu chcielibyśmy opublikować zdjęcie, i pyta o zgodę. Dopiero kiedy rodzic świadomie i dobrowolnie ją wyrazi, możemy podzielić się z Wami takimi historiami.Bo pomoc humanitarna powinna przede wszystkim szanować godność człowieka. Niezależnie od tego, gdzie się urodził, jak żyje i czy potrzebuje naszej pomocy.I właśnie taką pomoc staramy się tworzyć. ❤️ ...
Wczoraj uczestniczyłem w ciekawej debacie: Empatia w czasach scrolowania, którą zorganizował Gdański Uniwersytet Medyczny i Uniwersyteckie Centrum Kliniczne. Otrzymałem kilkanaście pytań dotyczących tej debaty, które skłoniły mnie do spisania aż 13 stron refleksji. W najbliższych dniach podzielę się nimi na stronie Fundacja dla MadagaskaruMożna zebrać pieniądze na nowoczesny sprzęt medyczny, nie zastanawiając się, czy na miejscu jest ktoś, kto potrafi go obsługiwać, serwisować i rzeczywiście wykorzystywać w leczeniu pacjentów. Można organizować zbiórki leków, pakować kontenery i wysyłać je na drugi koniec świata, nie sprawdzając wcześniej, czy zakup tych samych produktów na miejscu nie byłby tańszy, szybszy i korzystniejszy dla lokalnej gospodarki. Można przyjechać na dwa tygodnie, przebadać setki pacjentów i wrócić z poczuciem dobrze wykonanej misji, nie zadając sobie pytania, kto zajmie się tymi ludźmi po naszym wyjeździe. Można wreszcie wybudować szkołę lub szpital, zrobić piękne zdjęcia z otwarcia i zapomnieć, że budynek sam nie uczy ani nie leczy. Przez lata pracy humanitarnej na Madagaskarze przekonałem się, że największym problemem nie zawsze jest brak pieniędzy, ale sposób, w jaki rozumiemy pomaganie. Zbyt często koncentrujemy się na tym, co możemy podarować, zamiast zapytać, czego rzeczywiście potrzeba i jakie konsekwencje przyniesie nasza pomoc. Tymczasem odpowiedzialny humanitaryzm wymaga nie tylko empatii, ale również wiedzy, profesjonalizmu, szacunku dla lokalnych społeczności i gotowości do rezygnacji z własnych pomysłów, jeżeli istnieją lepsze rozwiązania. Nie każda pomoc musi przyjechać z Europy. Nie każda musi mieć twarz zagranicznego wolontariusza. I nie każda musi dobrze wyglądać na zdjęciu. Bo ostatecznie nie chodzi o to, ile rzeczy udało nam się wysłać, ile pieniędzy zebrać ani jak bardzo wzruszyliśmy innych. Chodzi o to, czy dzięki naszym działaniom komuś rzeczywiście żyje się lepiej, również wtedy, gdy nas już tam nie ma. ...
Trochę dziś mocniejszy tekst. Nie każda droga, która prowadzi do czynienia dobra, musi być drogą, którą wyznaczyli nam inni.Dzisiaj w Kościele katolickim obchodzimy Niedzielę Misyjną. I chociaż od dobrych sześciu lat nie jestem już formalnie misjonarzem świeckim, ten dzień wciąż pozostaje dla mnie szczególny.Sześć lat temu podjąłem decyzję, której konsekwencje odczuwam do dzisiaj. Decyzję trudną, dla wielu niezrozumiałą, a dla niektórych być może nawet niewybaczalną. Przez te wszystkie lata mierzyłem się z niezrozumieniem, niesprawiedliwymi ocenami i nieprawdą, która w niektórych środowiskach funkcjonuje do dziś. Nie wszyscy chcieli poznać moje motywacje. Nie wszyscy chcieli zrozumieć, dlaczego zdecydowałem się pójść własną drogą.Ale dzisiaj, po sześciu latach, wiem jedno. Gdybym wtedy nie podjął tej decyzji, prawdopodobnie nie powstałoby miejsce, które dzisiaj każdego roku pomaga tysiącom ludzi.Nie powstałby nasz szpital na Madagaskarze.Szpital, który nie potrzebuje wielkich billboardów, wzniosłych haseł ani spektakularnych deklaracji, żeby udowadniać sens swojego istnienia. Szpital, którego wartość nie wynika z wielkości budynku, lecz z tego, co dzieje się w jego murach. Miejsce, w którym człowiek ubogi nie zostaje odprawiony tylko dlatego, że nie ma pieniędzy na leczenie. I miejsce, w którym człowiek dysponujący środkami finansowymi może otrzymać opiekę medyczną na dobrym poziomie, wiedząc jednocześnie, że jego obecność pomaga utrzymać system dostępny również dla najuboższych.Od początku zależało mi na stworzeniu czegoś trwałego, rozsądnego i odpowiadającego na rzeczywiste potrzeby lokalnej społeczności. Nie pomnika czyjejś dobroczynności. Nie przedsięwzięcia, które dobrze wygląda na zdjęciach. Ale instytucji, która będzie funkcjonować także wtedy, kiedy znikną emocje, skończą się zbiórki i wyjadą zagraniczni wolontariusze.Im więcej czytam, uczę się i obserwuję, tym mocniej utwierdzam się w przekonaniu, że obraliśmy właściwy kierunek. Lektura takich książek jak „Brzemię białego człowieka”, kolejne publikacje naukowe dotyczące skuteczności pomocy rozwojowej, a przede wszystkim codzienne doświadczenia na Madagaskarze pokazują mi, jak łatwo pomylić dobre intencje z rzeczywistym dobrem drugiego człowieka.Bo przecież nie chodzi o to, żeby pomagać w sposób, który daje nam poczucie bycia dobrymi ludźmi. Chodzi o to, żeby nasza pomoc rzeczywiście zmieniała coś w życiu tych, którym chcemy pomóc.Ostatnio wiele czasu poświęcam również lekturze ponadstuletnich zapisków błogosławionego ojca Jana Beyzyma. Człowieka, którego wybraliśmy na patrona naszego szpitala. Im więcej czytam o jego życiu, tym wyraźniej dostrzegam, że wielkie przedsięwzięcia bardzo rzadko rodzą się w atmosferze powszechnego zrozumienia i aprobaty.Ojciec Beyzym również doświadczał sprzeciwu, niezrozumienia i trudności ze strony ludzi, od których mógł oczekiwać wsparcia. Jego pragnienie stworzenia godnych warunków życia i leczenia dla osób chorych na trąd nie zawsze spotykało się z życzliwością. A jednak nie zrezygnował. Pozostał wierny temu, co uważał za słuszne.Nie zamierzam porównywać własnej historii z jego życiem. Byłoby to nieuprawnione. Ale jego postawa przypomina mi coś niezwykle ważnego: sprzeciw innych ludzi nie zawsze oznacza, że obraliśmy niewłaściwą drogę. Czasami oznacza jedynie, że zdecydowaliśmy się pójść drogą, której inni jeszcze nie rozumieją.Dawno nie dzieliłem się żadnym świadectwem z okazji Niedzieli Misyjnej. Dzisiaj chciałbym jednak powiedzieć coś wszystkim, którzy stoją przed trudnymi decyzjami, mierzą się z niezrozumieniem albo zastanawiają się, czy warto pozostać wiernym własnym przekonaniom.Nie każda decyzja, która na początku wydaje się porażką, rzeczywiście nią jest. Nie każde odejście oznacza rezygnację. I nie każda droga, która różni się od oczekiwań innych ludzi, prowadzi donikąd.Czasami dopiero po wielu latach dostrzegamy, że właśnie ten najtrudniejszy wybór pozwolił nam zrobić coś naprawdę dobrego.Dzisiaj, w Niedzielę Misyjną, chciałbym również zwrócić się do Was z bardzo konkretną prośbą.Pomóżcie nam dokończyć budowę naszej szkoły na Madagaskarze.Kiedy wspominam budowę szpitala, mam poczucie, że było to przedsięwzięcie niemal spektakularne. Udało się stworzyć od podstaw placówkę medyczną, która dzisiaj funkcjonuje i służy lokalnej społeczności. Tymczasem budowa szkoły, choć pozornie znacznie mniej skomplikowana, okazuje się dla mnie wyzwaniem jeszcze trudniejszym, szczególnie pod względem organizacyjnym.A przecież jej znaczenie jest równie wielkie.Bo jeśli szpital daje człowiekowi szansę na odzyskanie zdrowia, to szkoła daje dziecku szansę na przyszłość, w której być może nie będzie już potrzebowało naszej pomocy.I właśnie na tym najbardziej mi zależy.Nie chcę, żeby nasza działalność polegała na nieustannym pomaganiu tym samym ludziom przez kolejne pokolenia. Chciałbym, żeby pewnego dnia nasze wsparcie przestało być potrzebne. Żeby dzieci, którym dzisiaj pomagamy zdobyć wykształcenie, mogły samodzielnie decydować o swoim życiu i przyszłości własnej społeczności.Dlatego proszę Was dzisiaj o wsparcie. Każde, nawet najmniejsze. Jeżeli bliskie jest Wam to, co przez ostatnie lata wspólnie budowaliśmy, pomóżcie nam zrobić kolejny krok.Bo być może największym sukcesem dobrze rozumianej pomocy jest moment, w którym ludzie przestają jej potrzebować.I tego właśnie życzę nam wszystkim w tę Niedzielę Misyjną. ...